Barca-Real müsabakası… Sadece Barca’nın kendisi bile romantizme öyle müsait ki, heveslileri isterlerse forma önü reklamlarına kadar vardırabilirler bu işi; bundan bahsetmek istemiyorum. Barcalı topçuların hikayelerine güzellemeler de düşmeyeceğim. Messi’nin inkişaf marazından, Henry’nin (selam üzerine olsun) muktedirin ağzıyla “çapulçular” arasından çıkıp gelmesinden dem vurmayacağım. Zaten “endüstri”, işçilerinin kahhar ekseriyesini unutulmuşlardan, itilmişlerden, isimsizlerden, kenar mahallelilerden devşirir. Güneyli ”cüce” Cannavaro’nun hikayesi ya da Higuain’in yahut Marcelo’nun hikayesi, ne Henry’nin, ne Yaya Toure’nin, ne de Messi’nin hikayesinden daha az epik, daha az romantizme velüd değildir.
Sahada olup bitenden bahsetmek istiyorum; hislerimi sakınmadan boca ederek. Futbol sahasına da muştular uman gözlerle nazar edenlere ihbar olunur: bu defa rakiple dalaşmağa tenezzül etmeyen bir oyun; kendinden emin bir oyun; sabırlı bir oyun; sükunet sahibi bir oyun; neşeli, iyi yürekli hünerli bir oyun; dara düşünce topu taca tepmeğe gönül indirmeyen bir oyun kazandı.
Hala umut var; bu sefer iyi çocuklar kazandı!
İlginizi çekebilecek diğer yazılar:ol>