Lazslo Darvasi’ye
Oyunun başlaması için herşey tastamam hazır görünüyordu…
Arjantinli Leo franco, iri yarı hırvat Galinoviç, çoşkulu ve sakar Sabri, eski İnter’li Karagounis, muhteşem sol ayağı ile ”Galatasaray’lı Kewell”, sağlıkçılar, malzemeciler, antrenörler, oyuna girebilmek için bekleşen yedek oyuncular, devre arası söylediklerinin bir işe yaramasını uman teknik direktörler, top toplayıcı çocuklar, güvenlik görevlileri, gözlemciler, temsilciler, stad amirleri, saha görevlileri, her anı izleyicilere nakleden kameramanlar, anlatıcılar, reji görevlileri, not alan muhabirler, en can alıcı kareyi kaçırmamak için tetik duran fotografçılar, oyunun neticesine göre Hank Tate’nin ya da Rijkaard’ın canına okumak için iştahlanan yorumcular, köşe işgalcileri, oyunun başlaması ile kıyameti kopramayı sessizce bekleyen ateşli taraftarlar, televizyon başında sabırsızlanan seyirciler, nihayet en temiz frekansı bulabilmiş dinleyiciler, hakem, dördüncü hakem, yan hakem herkes hazır görünüyordu. Hatta aut çizgilerine konuşlanmış fazladan iki hakem bile hazırdı.
Ve hakem oyunu başlatan düdüğü çaldı; ne var ki kimse yerinden kımıldayamadı. Bir kişiyi unutmuşlardı, bir kişi eksikti; küçük kız sahada değildi.
17. Eylül.2009, yagmurlu bir Maroussi gecesi Panathinaikos’un Galatasaray’a karşı oynadığı maçta gerçekleşti bu. Söylediklerim size ikinci sınıf bir varoluşcu saçmalığı ya da edebiyat düşkünü bir nihlist zırvalığı gibi gelebilir ama inanın sözlerim Yeboah şahitlerinin sözleri kadar hakikatli. Ciseleyen yağmurun altında maçın başlaması için herşey tastamam hazır görünüyordu. Hakem düdüğü çaldı ama kimse yerinden kımıldayamadı. O güne kadar Çek Cumhuriyeti karması adına otuzsekiz gol kaydetmiş olan Mezirici’li Baros, biraz şaşırmış biraz müstehzi bir ifade ile italyan hakeme dönüp: ” Hey baksana küçük kız buralarda değil.” dedi. herşey hazır görünüyordu ne var ki top yoktu. o yoktu. Onu unutmuşlardı.
