”Gölgesine bile çalım atabilen yegane futbolcu GALATASARAYLI Hasan Şaş’tı.”
Mesela benim kızım Hasan Şaş’ı futbol ansiklopedilerindeki bu tarifle bilecek. Ben onu en çok, futboldan ziyade bir semazen temaşasına benzeyen oyunuyla hatırlayacagım; zira Hasan Şaş bir sufidir ve onu cep telefonu darbeleriyle gebertemezsiniz.
Hasan da hiddeti habire taşıveren futbolculardan; yine de Hasan’ın hiddeti kendine yönelmiş salih bir hiddet. Nasıl anımsamazsınız, ne yapsak lehimize çeviremediğimiz bir Fenerbahçe maçında oyundan alınırken kendi kendine dövündüğünü? Nasıl anımsamaz olursunuz, pek fena gittiğimiz bir dönemde Lokomotif Moskova’ya attığı golden sonra yazgıya isyan edip reklam panolarından çıkarışını hırsını? İşte Hasan Şaş oralarda bir yerdedir ve nasıl anımsamaz olursunuz o muhteşem şampiyonluk gecesinde bağıra bağıra ağlayışını? Hasan Şaş bize hiçbir şey vermediyse iki imkansız şampiyonluk verdi.
Sanırım bizim bir hafızamız yok, haliyle üzülemiyoruz da Hasan…
Hadi teğet geçmiş olsun, hamd oldum, Mevlana’dan bozarak bitireyim:
“İnsafsızlık ediyorsunuz arkadaşım, etmeyin.”
